Wanneer de wereld van mensen met dementie kleiner wordt, groeit mijn rol om hun leven zo waardevol mogelijk te maken

Krista is een bescheiden collega, die als verpleegkundige een bak aan ervaring heeft. Ze weet waar ze voor staat. Ze werkt bij Coolsingel, een locatie waar de dementie van bewoners ver gevorderd is, vaak in combinatie met probleemgedrag of andere ziektebeelden. Tijdens ons gesprek haalt ze sprekende voorbeelden aan. “Het belangrijkste in mijn werk is wat ik met mensen kan bereiken,” vertelt ze. “Je moet net even de ingang vinden of juist compleet omdenken. Er is geen vaste leidraad, je moet creatief zijn, kijken, soms afwachten of direct reageren. En geloof me, zelfs ik sta – met al mijn ervaring – soms nog met grote ogen te kijken. Prachtig toch? Het houdt me scherp en het verveelt nooit.”

Ze weet nog precies waar ze stond toen ze door de recruiter van Atlant werd gebeld. “Bij de fietsenmaker”, lacht Krista. Na een burn-out zocht ze een plek waar ze zich weer veilig en welkom kon voelen. “Op het moment dat ik bij Coolsingel binnenliep, voelde ik rust. Dat had ik nodig om weer te geloven in mezelf en te groeien als verpleegkundige. Op Coolsingel zijn we één team. We waarderen elkaar om wie we zijn, ieder met zijn of haar eigen kennis en kunde. Of je nou tuinman bent of arts, iedereen wordt gehoord. Soms heeft juist de tuinman een invalshoek waar wij verder mee kunnen. We doen het hier echt samen.”

Krista volgde de opleiding tot gespecialiseerd verzorgende psychogeriatrie. Met als doel mensen beter te kunnen ondersteunen, door hun gedrag te begrijpen en daarop in te spelen. 

“Dit kan betekenen dat je iemand moet begrenzen in gedrag of omgeving, omdat de bewoner het zelf niet meer kan overzien” vertelt ze. “Maar het kan ook betekenen dat je juist los moet laten. Een bewoner gaat bijvoorbeeld steeds op de grond zitten en als je hem wil helpen met opstaan, wordt hij boos. Juist door iemand even zijn gang te laten gaan en iets niet te doen, bereik je meer.”

“Je moet je voorstellen dat je de wereld om je heen niet meer kunt overzien, dat er steeds meer puzzelstukjes wegvallen en je grip verliest”, zegt Krista. Dan kom je bij ons. Het voelt als mijn taak om de puzzel weer een beetje in elkaar te zetten. We bieden geborgenheid en warmte, zodat bewoners zich gehoord, gezien en veilig voelen. Het is de kunst om de juiste snaar te raken, zodat ze je toelaten in hun wereld. Soms zing ik ‘Alle eendjes zwemmen in het water’ terwijl ik met een bewoner door de gang loop. Dan verschijnt er ineens een glimlach of wordt er meegezongen. Het lijkt iets kleins, maar er is contact. Daar kan ik zo van genieten.”

Geen dag is hetzelfde bij Coolsingel. “Je kunt midden in een verhaal belanden zodra je de gang oploopt. Iemand kan met zijn pyjamabroek over het hoofd de kamer uitkomen. Dan kun je lachen, maar soms is iemand boos en valt je lach verkeerd. Je moet voortdurend creatief en inventief zijn. En soms is het gewoon even niet aan mij, omdat ik geen ingang meer heb. Dan bouw je op een collega. Voor de bewoner is een ander gezicht soms precies wat nodig is.”

“Met alles wat ik doe, wil ik geborgenheid en veiligheid bieden, zodat bewoners zich geliefd voelen. Hun wereld wordt steeds kleiner, en dat stukje wat ze nog hebben wil je zo waardevol mogelijk maken. Soms duurt het even voordat we weten waar iemand blij van wordt, maar soms is het zo simpel als een kop soep brengen, iemands favoriete jurk pakken of een knuffel geven. Als ik de tijd heb, doe ik uitgebreid het haar bij bewoners waarvan ik weet dat ze dat fijn vinden.”

In Krista’s verhalen speelt teamwork vaak een grote rol. “Een van onze bewoners was ’s ochtends altijd erg moe. We dachten dat het fijn zou zijn om haar ontbijt op bed te brengen. Ze vond het heerlijk, maar verloor haar dagstructuur en werd juist bozer. Uiteindelijk kwam ze weer gewoon aan tafel ontbijten. Dat ontdek je alleen door dingen te proberen. De ene keer werkt iets wel, de andere keer niet. En als het wél lukt? Dan ben ik ontzettend trots op ons team en ons werk.”