Kirsten is een van de veertien medewerkers bij Atlant die we interviewden over hun werk binnen de zorg voor mensen met dementie. In openhartige gesprekken delen zij hun verhaal – puur en ongefilterd. Het resultaat is een indrukwekkende reeks over dementie. Met stuk voor stuk oprechte portretten van onze medewerkers, die trots zijn op het werk dat ze doen.
Kirsten is pas een paar maanden werkzaam bij Atlant, maar weet in korte tijd veel impact te maken. Ze draagt vanuit haar rol bij aan activiteiten voor en het welzijn van bewoners. “Wandelen, wat lekkers maken, knutselen. We doen van alles”, vertelt Kirsten. Het is bewonderenswaardig hoeveel ideeën Kirsten heeft en waar ze allemaal mee bezig is. Ze neemt ons mee in haar verhaal.
“Wist je dat er maar één voorleesboek bestaat dat specifiek voor ouderen met dementie gemaakt is?”, vraagt Kirsten ons. Daar wil ze verandering in brengen. In afstemming met de naasten van bewoners, werkt ze aan een boek dat boordevol verhalen staat. Verhalen van bewoners van Atlant. “Het boek is bijna af” vertelt Kirsten. “Het zijn korte verhalen en gedichten, van meestal niet meer dan een pagina. Ik maak er zelf ook pakkende illustraties bij. De anekdotes zijn grappig, maar er zitten ook hele droevige verhalen bij. Stuk voor stuk met een boodschap.”
Een luisterend oor
Kirsten vindt het belangrijk om een luisterend oor te bieden, dat is ook de essentie van het boek waaraan ze werkt. “Ik wil de kwaliteit van leven bevorderen en mensen zich veilig en gewaardeerd laten voelen. Ook luister ik naar een verhaal wat ze me voor de zoveelste keer vertellen. Het gaat er niet om of de verhalen feitelijk waar zijn, het gaat om de waarheid van de bewoners. Met het boek wil ik bereiken dat we weer meer naar bewoners gaan luisteren. Naar wat ze te vertellen hebben, waarbij we hen uit laten praten. We willen ze veel dingen voorkauwen, maar we moeten terugkeren naar wat ze nog kunnen”, vindt Kirsten.
Ik wil de kwaliteit van leven bevorderen en mensen zich veilig en gewaardeerd laten voelen
De verhalen van bewoners gebundeld
De verhalen in het boek zijn divers. Soms levendig opgetekend vanuit wat bewoners vertellen, soms verwoord in dichtvorm omdat bewoners het zelf niet meer kunnen vertellen. In dat geval vat Kirsten wat ze ziet samen in gedichten, zoals deze:
Waar blijf ik?
In de mist van mijn geest,
verdwaal ik in de tijd.
Ik zoek mezelf,
maar ben steeds meer kwijt.
“De afbeelding die mooi bij dit gedicht past, is de tekening van een paardenbloem. Die bloem is voor mij een metafoor voor het leven. Vanuit je geboorte en je jeugd groeit de bloem. Een gele bloem staat symbool voor midden in het leven staan, de pluizige bloem staat voor ouderdom. Ouderen met dementie zijn de ‘blaasbloem’. Steeds meer blaadjes raken los en raak je kwijt. Ik wil de blaadjes die er nog zijn niet laten losdwarrelen, maar vastgrijpen en verwoorden of verbeelden in mijn boek. Door hun eigen verhalen voor te lezen, gaan er weer luikjes open. Ook bij het horen van de verhalen van anderen. Dat maakt me trots, daar doe ik het voor”, legt Kirsten uit.
Herkenbare anekdotes
De anekdotes in het boek van Kirsten zijn aansprekend en herkenbaar voor bewoners. “Het gaat over een dame die haar bril kwijt was, overal zocht, totdat iemand haar vroeg of ze de bril zocht die ze al die tijd gewoon al op had. Over een man die een drogisterij had waar hij ooit jongens betrapte op stelen. Hij heeft ze zo laten schrikken dat ze nooit meer terugkwamen. Maar het gaat ook over herinneringen uit de oorlog, waarbij een militair bijvoorbeeld twee Joodse meisjes redde die zich achter een regenton verstopten. De anekdotes zijn heel divers”, vertelt Kirsten.
Ambities
“Dit boek is voor mij pas het begin”, zegt Kirsten met een glimlach. “Ik wil zo graag iets betekenen voor bewoners. Het boek is daar een mooi voorbeeld van, ik ben trots dat dit gelukt is. Wat ik nog meer voor bewoners wil betekenen? Een heel divers aanbod aan activiteiten, met zo nu en dan een workshop of een uitje. Hoe leuk zou het zijn om een met een aantal bewoners te gaan bloemschikken bij de Intratuin, of om een djembé sessie te volgen. En wat denk je van een bezoekje aan de Apenheul, of met de paardentram naar Paleis het Loo?” Aan ideeën en ambities bij Kirsten geen gebrek. En dan te bedenken dat alles wat ze voor bewoners in petto heeft ook weer mooie verhalen en anekdotes oplevert. Voor een volgend boek, wie weet…