Ik leer collega’s om de mens te blijven zien

Hettie is een van de veertien collega’s bij Atlant die we interviewden over hun werk binnen de dementiezorg. Ze delen hun verhaal, zonder opsmuk. Het resultaat is een indrukwekkende reeks over dementie. Met stuk voor stuk oprechte portretten van onze collega’s, die trots zijn op het werk dat ze doen. 

Wanneer je het over Atlant hebt, komt de naam van Hettie al snel voorbij. Ze is al vanaf 1988 werkzaam binnen de organisatie. Ze startte in de zorg bij Het Immendaal, waar nu afdeling Coolsingel actief is. “Ik kom op alle locaties van Atlant en heb het overal naar mijn zin, maar Coolsingel voelt nog wel steeds als mijn locatie. Ik heb gewoon een hele leuke baan. Samen met werkbegeleiders mag ik mensen enthousiasmeren over de ouderenzorg en hen klaarstomen voor het werkveld”, vertelt Hettie. 

Na haar start bij Atlant liet Hettie al snel van zich horen. “Ik vond de kwaliteit van zorg destijds niet voldoende en het werk niet prettig en plezierig. De directie vroeg me wat ze konden doen om me in dienst te houden. Mijn antwoord was simpel: een functie met meer zeggenschap zodat ik dingen kon regelen”, vertelt Hettie. In 1989 kwam er een plek vrij bij ‘Opleidingen’, waarop ze solliciteerde. Die stap gaf haar de kans om mee te bewegen met veranderingen in onderwijs en zorg. Hettie: “Onderwijs verandert continu, net als de generaties. Het is mooi om alles in het juiste perspectief te kunnen plaatsen. Want onderaan de streep ben je nog steeds aan het zorgen voor iemand en klop je nog steeds aan voordat je binnenstapt.” 

Als opleidingsfunctionaris heeft Hettie een duidelijke visie: “Zorgprofessionals worden vaak in de weg gezeten door kennis. Ik leer stagiairs en leerlingen eerst naar hun hart te luisteren en vanuit hun gevoel te handelen. Met respect en begrip, met normen en waarden.” Loskomen van allerlei regeltjes en afspraken, vindt Hettie. Ze leert anderen om altijd de mens te blijven zien en niet alleen de dementie. Leer over de persoon en het leven dat iemand had. Uit welk gezin komt iemand, was iemand directeur, heeft iemand een zwaar verleden?  

“Door je te verdiepen in het verleden, begrijp je gedrag beter. Frustraties of verdriet zie je vaak terug als mensen dementie hebben”, legt Hettie uit. “Ik ben trots als stagiairs en leerlingen dit oppakken. Natuurlijk krijgen ze de kennis via hun opleiding en collega’s, maar omgaan met iemand met dementie draait om luisteren en kijken. Dat leer je niet uit boeken, dat moet je leren door te doen. Dat doen ze met verve, ik ben echt heel trots.” 

Het liefst is Hettie op de locaties zelf. “Wat ik naar buiten moet vertalen, haal ik binnen op. Ik spreek bewoners en collega’s, zodat ik weet wat er speelt. Ik probeer mensen op te leiden en hen wegwijs te maken in opleidingsland. De plekken waar ze uiteindelijk aan de slag gaan, moet ik blijven kennen en herkennen”, legt Hettie uit. 

Ook naar bewoners toe probeert Hettie een voorbeeld te zijn.” Als een bewoner onrustig is, neem ik de tijd. Ik laat leerlingen zien dat er altijd meerdere manieren zijn om contact te maken. Het draait altijd om de bewoner vooropzetten. Ik heb geen taken zoals medicijnen delen of een bewoner te wassen, dus ik kan dat extra moment pakken. Natuurlijk heb ik een agenda, maar als een bewoner verdrietig is maak ik eerst contact. Ik zal nooit zomaar voorbijlopen.” 

Hettie is er niet alleen bij verdriet of onrust, ze deelt ook de mooie momenten. Wanneer we op de gang een bewoner tegenkomen die staat te stralen, luistert Hettie met rust, aandacht en een zekere trots. Terwijl de bewoner met een stralende glimlach haar zelfgemaakte schilderij laat zien, zegt Hettie: “Dit is toch prachtig! Hoe fijn is het dat we bewoners activiteiten kunnen bieden waarin ze hun creativiteit volledig kwijt kunnen. Van Activiteitenbegeleider tot Verzorgende, iedereen draagt bij aan een mooie dag voor de bewoners.” Terwijl ze een arm om de bewoner heen slaat, legt de dame haar hoofd tegen de schouder van Hettie en zucht tevreden: “Ik kan niet wachten tot ik weer mag schilderen! Er is nog zoveel meer leuks te doen deze week, maar het schilderen vind ik het allerleukst.” En ze begint haar verhaal over de toegepaste schildertechniek weer van voor af aan, Hettie luistert geduldig.