Eigen regie door technologie

Technologie is niet meer weg te denken uit de zorg. Niet alleen ondersteunen technologische hulpmiddelen de zorgmedewerkers, ook naasten hebben er baat bij. Zij kunnen gemakkelijker meekijken, meedenken of ondersteunen op afstand. “Het is daarom zo belangrijk dat er samenspel is tussen naasten, vrijwilligers, medewerkers en zorginnovaties”, zegt Glenn Breden, regisseur zorgtechnologie bij Atlant. “Zo kunnen we bewoners beter helpen hun eigen leven te leven. Dat maakt zorgtechnologie onmisbaar in de verschuiving van zorg naar gewoon leven.”

Glenn heeft lange tijd gewerkt als verpleegkundige, maar kreeg tijdens zijn opleiding al sterke affiniteit met zorgtechnologie. Daarom zit hij al drieënhalf jaar helemaal op zijn plek als regisseur zorgtechnologie bij Atlant. Hier heeft hij de rol van technologie met de jaren enorm zien groeien. “Het is mooi om te zien hoeveel stappen we maken met zorginnovatie”, zegt hij. “Voorheen werden nieuwe hulpmiddelen voor iedereen op dezelfde wijze ingezet. Nu kijken we per bewoner heel precies naar welke hulpmiddelen hem of haar het meest helpen. Zo ging eerder bij elke bewoner een zender af als ze ’s nachts uit bed stapten. Maar dit is lang niet voor elke bewoner noodzakelijk. Als het je zelfstandig lukt, moet je ’s nachts gewoon naar het toilet kunnen gaan, zonder dat iemand je onnodig stoort. We zijn nu veel beter in staat om maatwerk te leveren, waardoor iemand zoveel mogelijk eigen regie en zelfstandigheid kan behouden. We kijken niet meer naar wat voor iedereen een beetje helpt, maar zoeken gericht naar technologie die één bewoner honderd procent helpt.”

Belangrijk bij de selectie van nieuwe technologieën is de eenvoud. Glenn: “Ze moeten makkelijk te gebruiken zijn door bewoners, naasten, vrijwilligers en medewerkers. Zo werkten we vroeger met Tessa. Een zorgrobot in de vorm van een plant, die communiceert met bewoners en hen aan van alles herinnert. Nu loopt er binnen een aantal locaties een proef met het gebruik van BBrain Family. Dat is een fotolijstje dat exact de rol van Tessa invult, maar waarmee de familie ook foto’s en berichtjes kan sturen via een eigen account. Zo proberen we met nieuwe technologieën ook de band tussen de bewoners en hun naasten zo goed mogelijk te ondersteunen.”

Voorop staat dat we technologie willen inzetten om de eigen regie van bewoners te stimuleren. Glenn: “Het mooiste voorbeeld hiervan vind ik MijnEigenPlan: digitale planborden op Markenhof, waarmee bewoners bijvoorbeeld kunnen zien welke medewerkers aan het werk zijn en eventueel welke huishoudelijke taken onder de bewoners verdeeld zijn. Hiermee helpen we ze om meer te ondernemen en het gewone leven te blijven leven.”

Een ander mooi voorbeeld dat nog in ontwikkeling is, zijn de automatische gordijnen waarmee bewoners straks zelfstandig of volledig automatisch hun gordijnen kunnen openen of sluiten. Een idee van Olaf Hoekstra, die werkt als VIG’er bij Koningin Wilhelmina en sinds november vorig jaar ook werkzaam is bij zorgtechnologie. “Technologie heeft altijd mijn interesse gehad”, zegt hij. “Ik vind het een mooie uitdaging om de wens van de zorgmedewerkers en bewoners te vertalen naar goede technologie. Zo probeer ik ervoor te zorgen dat de technologie een mooie aanvulling wordt op hoe we werken. 

Mijn eigen zorgachtergrond komt daarbij mooi van pas. Het idee van de automatische gordijnen deed ik op in een woonwinkel. Ik dacht: waarom maken wij daar eigenlijk geen gebruik van? Veel bewoners kunnen hun gordijnen niet zelfstandig openen als ze wakker worden. Dat is straks met een druk op de knop geregeld, wat bewoners zelfstandiger maakt.”

De technologische ontwikkelingen volgen elkaar in snel tempo op en worden door AI in een stroomversnelling gebracht. “Het is een hele uitdaging om iedereen aangehaakt te houden”, zegt Glenn. “Belangrijk, want we hebben iedereen nodig om er in de dagelijkse praktijk een succes van te maken. Dan kan zorgtechnologie tot prachtige resultaten leiden. Ik zal nooit vergeten dat we een keer een VR-bril gaven aan een bewoner met dementie op De Loohof, die steeds minder spraakzaam werd en moeite had om woorden te vinden en emoties te uiten. We lieten haar via de bril een savannelandschap zien met allerlei dieren, die ze ineens één voor één bij naam wist te noemen met een grote glimlach. Dat was haar zonder die bril nooit gelukt. Heel bijzonder om te zien.”