“De normale dingen maken me trots", vertelt Arianne. “De dingen die we samen als team voor elkaar krijgen om mensen comfortabel te krijgen en een fijne dag te bezorgen.” Arianne kent de bewoners goed en weet precies wie waar behoefte aan heeft. Haar betrokkenheid bij de bewoners van Sprengenhof is groot. Zo verscheen ze zelfs samen met haar kersverse echtgenoot in trouwkleding op locatie. Arianne: “De bewoners leefden zo met me mee richting de bruiloft. Ik dacht, ik ga erheen en laat mezelf zien.”
Hun eigen mooiheid en verschrikkelijkheden
Arianne, die je altijd herkent aan haar fleurige shirts, werkt bij Sprengenhof. Een kleinschalige locatie met een gemoedelijke sfeer. “Ik werk met zo’n dertig bewoners. Ze zijn stuk voor stuk leuke en mooie mensen, met allemaal hun specifieke eigenaardigheden. Ouderen van tegenwoordig zijn soms erg verwend. Ze hebben allemaal hun eigen crèmepjes of willen stipt om 11:15 uur naar het toilet. Altijd vaste prik. Zal ik later ook zo zijn?”, vraagt Arianne zich lachend af. “Natuurlijk zijn er ook veel leuke dingen, heel veel zelfs. Ik kan heel ontroerd raken door de mooiheid van deze mensen.”
Ik kan heel ontroerd raken door de mooiheid van deze mensen.
Naar buiten zodra het kan
“Dit is ronde tien”, klinkt het wanneer we met Arianne door de mooie binnentuin van Sprengenhof lopen. Een van de bewoners maakt zijn rondes door de tuin. “Voordat het spits is en ik koekjes moet vragen bij de dames”, zegt hij. “Hij is een van de bewoners die heel graag buiten is”, legt Arianne uit. “Bij mooi weer is het in de tuin gezellig druk. Zodra het kan, eten we met de bewoners gewoon lekker buiten. Ook al is dit misschien niet handig of komt het qua planning niet goed uit.”
Trouwfeestje bij Sprengenhof
Een van de bewoners die vaak buiten te vinden is, wist Arianne vorig jaar te verrassen. “Vorig jaar september trouwden mijn man en ik. Veel bewoners wisten hiervan en leefden mee. Prachtig vonden ze het! Daarom besloten mijn man en ik in onze trouwkleding een bezoek te brengen aan de bewoners. Een van hen, met wie ik echt een klik heb, had een lied bedacht dat hij ten gehore wilde brengen. Och wat huilen, zo ontzettend lief! En daar bleef het niet bij. Collega en Activiteitenbegeleider Hetty organiseerde een feestje zonder dat ik het wist. Bewoners kregen zelfs een officiële uitnodiging, ik kreeg bloemen, er waren taartjes. Wat genieten! Ik had dit totaal niet verwacht. Bewoners die nog niet zo ver zijn in hun dementie hebben het er nog steeds over.”
Een lach op het gezicht toveren
Arianne is in haar privéomgeving vrij ongeduldig, terwijl ze op haar werk juist heel veel geduld heeft: “Mij maak je de pis niet lauw hoor!”, voegt ze er lachend aan toe. “Zo is er een bewoner die heel boos wordt wanneer ik kleding uit haar kast haal voor die dag. ‘Eruit’, roept ze dan boos tegen me. Haar weerstand weet ik vaak wel te doorbreken met rust en humor, waarna ze komt knuffelen. ‘Lastig, hè?’, vraag ik haar dan. Want ik snap zo goed dat het voor bewoners niet fijn is als iemand in je kast zit, terwijl je zo graag je eigen regie wilt vasthouden. Dan wil je toch niets liever dan een lach op haar gezicht toveren?”
De ouderenzorg zit in mijn hart
“Sommige mensen vinden het erg om hier te wonen”, vertelt Arianne met een serieuzer gezicht. “Al heeft niet iedereen daar nog benul van natuurlijk. Het maakt me echt heel trots wanneer het ons als team lukt om bewoners een fijne dag te geven en goede zorg te verlenen. Of dat een bewoner in de deuropening staat als je weer aan het werk bent na je vakantie en enthousiast roept: ‘Oooh, je bent er weer, wat fijn!’ En als het tijdens mijn vakantie heel slecht gaat met een van de bewoners waar ik een band mee heb, kom ik afscheid nemen. Het maakt me niets uit dat ik dan een uur moet rijden, dan wil ik gewoon afscheid nemen. Ik ben bijzonder trots op mijn werk, op ons werk. De ouderenzorg zit echt in mijn hart.”
Ik ben bijzonder trots op mijn werk, op ons werk. De ouderenzorg zit echt in mijn hart.
