Annuska werkt al 27 jaar bij Atlant. Ze begon op het toenmalige Hullenoord en werkt nu op locatie Heemhof. Tussendoor maakte ze een uitstapje van vijf maanden naar het ziekenhuis. “Ik studeerde verpleegkunde en dacht dat ik daarvoor het beste in het ziekenhuis kon werken. Maar had ik dat even mis! Het voelde te onpersoonlijk, ik miste de relatie met de naasten van patiënten en toen belde Atlant”, vertelt Annuska. Inmiddels is ze alweer een hele tijd terug op het vertrouwde nest.
Annuska is een van de veertien medewerkers bij Atlant die we interviewden over hun werk binnen de zorg voor mensen met dementie. In openhartige gesprekken delen zij hun verhaal – puur en ongefilterd. Het resultaat is een indrukwekkende reeks over dementie. Met stuk voor stuk oprechte portretten van onze medewerkers, die trots zijn op het werk dat ze doen.
'Wat fijn, je kent mij', zei ze dan wel eens
Net als een groot gezin
“Eigenlijk zijn de bewoners op elkaar aangewezen wanneer ze in de huiskamer zijn. Het is heel leuk om het voor elkaar te krijgen dat we één groep worden, net als een groot gezin. Dat heeft tijd nodig en het kost ook wel eens moeite. Maar als je dan ziet dat de bewoners zich bij elkaar op hun gemak voelen… Prachtig!”
In gesprek gaan
Annuska ziet mensen voor wie ze zijn en neemt de tijd om hen te leren kennen. “Zowel de bewoners als hun familie”, licht Annuska toe. “Vragen stellen, eerlijk zijn en goede gesprekken voeren. Een bewoner liep bijvoorbeeld altijd over de gang, op zoek naar haar man. Dan stelde ik haar gerust, door bijvoorbeeld refereren aan het gezin van twaalf waarin ze opgroeide en de bakkerij waar ze werkte. ‘Wat fijn, je kent mij’, zei ze dan wel eens. Met een kort gesprek kun je zoveel geruststelling bieden.”
Structuur loslaten
Er zijn bepaalde werkzaamheden die gedaan moeten worden op een dag, maar Annuska heeft geleerd om de structuur toch een beetje los te laten. Het is iets waar ze trots op is. “Als persoon heb ik zelf wel structuur nodig, maar ik heb geleerd om mee te bewegen en dingen los te laten. Het meebewegen maakt voor bewoners een groot verschil, het brengt rust in de huiskamer. Wil iemand in de pyjama naar het ontbijt? Prima”, licht Annuska toe.
Wil iemand in de pyjama naar het ontbijt? Prima
Out of the box denken
“Het is met de jaren gekomen om out of the box te kunnen en durven denken”, vertelt Annuska. “Je hebt met allerlei soorten mensen te maken en dementie uit zich heel verschillend. Ik vind niets gek, iedereen mag er zijn. De band met de familie is erg belangrijk om ons werk goed te kunnen doen en te kunnen meeveren met de bewoner. De bewoners gaan bij mij echt voor alles. Je moet je voorstellen dat je helemaal niet weet waar je bent, dat is toch vreselijk? Ik zet alles op alles om de bewoners gerust te stellen en zich fijn te laten voelen. En ja, ik kies er regelmatig bewust voor om out of the box te denken en te handelen om dit voor elkaar te krijgen.”
Persoonlijk contact
Wanneer bewoners na een activiteit terugkomen op de afdeling, is er vaak wat onrust. “Dan heeft het echt geen zin om een lijstje af te werken, hoor”, zegt Annuska. “Laat de mensen even rustig gaan zitten, ga in gesprek en vraag hoe het was. Je ziet de rust dan wederkeren. Ik vind het echt heel belangrijk om persoonlijk contact boven het lijstje met af te vinken werkzaamheden te zetten. Bij alles wat ik doe wil ik aansluiten bij de mens.”