The Marken Stones – Bewonersband van Atlant

‘De jongens van de band, die speelden stoïcijns door’

De bekende breinwetenschapper Erik Scherder wijst ons er al jaren op: muziek is onontbeerlijk voor hersenen en welzijn. Voor veel mensen is muziek dan ook een belangrijk onderdeel van het leven. Dat geldt zeker voor de mannen van Atlants bekendste bandje The Marken Stones, vernoemd naar die ook niet onaardige band uit het Verenigd Koninkrijk. Ik heb het geluk om gitarist Bob, zanger Eric en drummer Robert net voor hun bandrepetitie te mogen spreken.

Omdat ik weet dat het voor muzikanten makkelijker is om iets over de hoogstandjes van een ander te vertellen, vraag ik de heren om elkaar voor te stellen. Robert is de steady en laid back drummer van het stel, als geen ander beheerst hij zijn instrument. De gitaarsolo’s van gitarist Bob zijn fenomenaal en brengen je terug naar de tijd van hippies en flowerpower. Zanger Eric staat vooral bekend om zijn mooie stem, tomeloze energie en perfecte Engelse uitspraak. Samen met de niet bij het interview aanwezige drummer Lody vormen ze het kloppend hart van de band.

Al na enkele zinnen wordt me duidelijk dat muziek verleden, heden en toekomst betekent voor de heren. Als ik vraag naar mooie bandverhalen, wordt er diep gedacht. Niet alleen aan The Marken Stones, maar aan al die ontelbare bandjes waarin ze gedurende hun leven speelden. Het toeren in een gammel busje, de spanning voor een optreden, knallen op het podium, de saamhorigheid… Ik kan het verlangen bijna aanraken als ik naar hun verhalen luister.

Ook nu nog maken ze het nodige mee, het leven van een muzikant is nooit eentonig. Zo speelde de band laatst met een gastmuzikant, een virtuoos op de mondharmonica. Tijdens het feestelijke optreden werden de muzikanten op hapjes getrakteerd, de sfeer zat er lekker in. Tot het moment dat tot grote schrik van het publiek de gastmuzikant knalrood aanliep en flink opzwol. In een van de hapjes bleek saté te zitten, levensgevaarlijk met een pinda-allergie. In allerijl werd een arts gezocht en gevonden, paniek alom. Behalve bij de jongens van de band, die speelden stoïcijns door. Toen ze het verhaal na een gelukkig goede afloop hoorden, zei Bob droog: ‘oh, ik dacht dat ie stoned was’.

Ach ja, muzikanten verwonderen zich alleen over muziek. En daar plukken wij als publiek dan weer de vruchten van, want die muzikale verwondering komt in de allermooiste klanken en fijnste liedjes bij ons terug.

Verhalen die raken. Dit verhaal is geschreven door Judith Velthuizen (medewerker welzijn & activiteiten)


Verwondering is belangrijk omdat het het startpunt is van ontwikkeling. In deze serie verhalen vertellen Atlant collega’s wat hun verwondering is en wat ze ermee gedaan hebben.