Justin Derksen

‘Eigenlijk werk ik al vanaf mijn 17e jaar bij Atlant; ik heb in mijn 2e jaar MMZ stage gelopen op Marken Noord daarna een jaar op Marken West. Vervolgens kon ik hier komen werken als vakantiekracht en ben ik doorgegaan in de flexpool. Toen er de mogelijkheid was om intern verder te solliciteren op een vaste baan, heb ik die kans gelijk gegrepen!’

In het begin dacht ik weleens ‘is dit wel iets voor mij?’

‘Ik werk nu met mensen met Korsakov; een mooie maar pittige doelgroep. In het begin heb ik het best lastig gehad, er is hier veel verbaal geweld en ik dacht wel eens: is dit wel wat voor mij? Mijn hoofd tolde soms van alle indrukken en om constant te schakelen en alle ballen in de lucht te houden was echt wel moeilijk.’

Zoeken naar structuur in de chaos

‘Verder zat ik in een team dat in verandering was, dus het was zoeken naar structuur in alle chaos, ook omdat het gedrag van onze bewoners dat met zich meebrengt. Zelf houd ik van vastigheid; als er iets nieuws komt vind ik dat best lastig. Toen ik 20 jaar was, werd me vanuit Atlant de praktijkopleiding EVV aangeboden; tijdens deze opleiding leer je als begeleider of verzorgende hoe je de zorgverlening aan een groep bewoners kunt coördineren, kort gezegd. Dat was een echte uitdaging voor mij!’

Uiteindelijk is het me gelukt

‘Ik zat teveel in mijn hoofd, had zeg maar last van kortsluiting 😊 Op school is het allemaal gemakkelijk uitgelegd maar ga het maar eens zelf doen! Uiteindelijk is het me gelukt, ik ben nu een stuk zelfverzekerder geworden, neem zelfstandig besluiten en daar ben ik best trots op! Als ik dan te horen krijg: “Je doet het echt heel goed!” Ja, dat is top.’

Nu begeleid ik zelf leerlingen

‘Bij Atlant word ik gewaardeerd als medewerker; er zijn hier gewoon veel mogelijkheden waar je gebruik van kunt maken als je verder wilt. Waarom zou ik dan weggaan? Ik begin net! In mijn huidige rol begeleid ik bijvoorbeeld nu leerlingen en vraag hen ook om feedback; gewoon omdat ik nog veel te leren heb en leren wil.’

Elke dag een uitdaging

‘De bewoners heb ik steeds beter leren kennen. En dat vind ik mooi, want ik kan nu eerder iets ongewoons signaleren. Het zijn niet altijd de meest vrolijke mensen; Korsakov kenmerkt zich o.a. door passiviteit en somberheid. Het is elke dag een uitdaging om de bewoners in een structuur te krijgen, anders gebeurt er weinig. Soms merk ik dat ik binnenkom bij iemand, contact heb zeg maar. Dat we een gesprek hebben en ik kan vragen “wat wil jij” nu? En dat vind ik zo motiverend, daarom werk ik hier om deze mensen dagelijks een nieuwe start te geven.’