Ester Willemse

Ester is teamleider op de afdeling Chronische Psychiatrische Verpleeghuiszorg en deelt haar ervaringen over het werken op deze afdeling in columns.

Wijze woorden

Onder de monitor van mijn computer ligt een schriftje. Daar schrijf ik citaten op van één van de vele kleurrijke mensen van onze CPV locatie. Deze meneer verblijft al jaren bij ons, loopt elke dag een flinke wandeling door de natuur en zoekt bij de eerste zonnestralen al een beschut plekje op ons bosrijke terrein op om (het liefst VOLLEDIG ontbloot) lekker bruin te worden en te ontspannen.

Voordat hij ‘s morgens vertrekt, loopt hij vaak bij mij langs om zich af te melden. Dat is helemaal niet nodig, maar dat vindt hij prettig. Ik steek mijn duim dan in de lucht en wens hem een fijne dag.

Als hij terugkomt, blijft hij ook vaak even in mijn deuropening staan om te laten zien dat hij er weer is. De uitspraken die hij dan doet zijn echt geniaal. Daarom ben ik ze gaan opschrijven. Hoe langer ik er over nadenk hoe wijzer ze worden. Ze zeggen veel over hem, maar ook over hoe hij naar de wereld om hem heen kijkt. Ik deel er graag een paar:

Een ander in de gaten houden is geen kunst. Jezelf onder controle houden is veel moeilijker.

Vroeger had je werkklompen, uitgaansklompen en begrafenisklompen. En die moesten de mensen nog zelf maken ook!

Als je Heineken gebruikt val je in de Amstel.”

“Zonder verstand is er nooit iets aan de hand.”

Als onze vaste fysiotherapeute even met hem oploopt hoor ik hem zeggen: “Een eend blijft een eend. En een zwaan altijd een zwaan.” Dan vraagt zij: “En wat ben ik dan?” “U bent gewoon heel erg precies,” is het antwoord waar ze het mee moet doen.

Voor het ongeluk waardoor hij NAH (=Niet Aangeboren Hersenletsel) heeft opgelopen, leidde hij een leven zoals jij en ik. Maar omdat hij het leven van iemand anders wilde redden door haar te behoeden van een aanrijding met een tram is hij zelf voor altijd beschadigd geraakt.

Wat er allemaal in zijn hoofd om gaat zal niemand echt weten. Daarvoor is er te veel gebeurd. Dat hij na zijn zwervende bestaan bij ons een thuis heeft gevonden is best heel bijzonder.

Toen hij bij ons kwam had hij geen sociaal netwerk meer, was hij ondervoed, zeer achterdochtig en alle structuur kwijt. Die structuur krijgt hij nu hier bij Atlant. Heel voorzichtig heeft hij vertrouwen kunnen opbouwen, maar dan nog zijn de mensen die hij bijvoorbeeld toelaat op zijn kamer op één hand te tellen. Hij wil zich vrij kunnen voelen en de regie over zijn leven in eigen handen houden. Gelukkig kan dat bij ons. En wat fijn dat wij medewerkers hebben die dat respecteren en daar ruimte voor geven.

Nieuwsgierig geworden naar werken op onze CPV afdelingen? Kijk op: Atlant heeft Ruimte voor Jou

Ester Willemse
Teamleider CPV, Atlant

Zegt u het maar; moet ik hier weg?!’

Bij het lopen houdt hij met 1 hand zijn afzakkende versleten broek net iets op de heup vast. Met zijn andere hand omklemt hij stevig een linnen tasje. Als hij mij nadert staat hij met gespreide benen stil en zet zijn beide handen in de zij, de broek zakt nu echt tot de bovenbenen. “Zegt u het maar; moet ik hier weg?!” Daarbij kijkt hij mij aan met een open, vragende blik. Ik blijf, ondanks dat ik te laat ben voor mijn afspraak, bij hem staan. “Nee, natuurlijk niet!” roep ik uit. “U mag hier blijven. U hoeft hier niet meer weg.” Zichtbaar ontspant zijn houding en er verschijnt een brede glimlach in zijn tandeloze gezicht. Hij maakt een kleine buiging en zegt: “Dank u wel. Mag ik dan een gebakje voor u kopen?” Ik antwoord dat dat niet nodig is want we willen allebei niet dat ik een dikke kont krijg. We lachen samen en wensen elkaar een fijne dag.

Bij het verder lopen word ik overmand door een gevoel van ontroering. Deze heerlijke, eigen-wijze, kleurrijke man krijgt de ruimte om hier te zijn. Gewoon zoals hij is. Zonder oordeel, zonder voorwaarden. Ook op dagen dat hij geagiteerd rond loopt (vanwege de vele agressieve stemmen in zijn hoofd) en tegen iedereen moppert die hij tegen komt, mag hij hier zijn. Omdat hij altijd op zijn ‘onaangepaste’ gedrag is afgewezen, is hij dagelijks bang om weg gestuurd te worden. Hoeveel afwijzing moet hij gekend hebben in zijn leven? Dat hij niet durft te vertrouwen op dat het dit keer, bij ons, anders is?

Als ik op ons bosrijke terrein loop kom ik meer mensen tegen die ‘in de maatschappij’ afgewezen zijn omdat ze er niet bij (willen/kunnen) horen. Daar zijn ze het zwarte schaap…

Maar bij ons zijn allemaal zwarte schapen! Een kudde zwarte schapen maakt weer een veilig en bont geheel. Bij die gedachte wordt mijn glimlach nog groter en prijs ik mij gelukkig dat ik daar een kleine schakel in mag zijn. En ben ik super trots op al die medewerkers die elke dag weer opnieuw de zorg en begeleiding bieden aan de mensen die het verdienen om gezien te worden.

Nieuwsgierig geworden naar of interesse in werken op onze CPV-afdelingen?

Meer informatie, klik hier.