Chantal Weijland & Astrid Freek – Activiteitenbegeleiders

‘… als Lynn bij haar in bed kroop, fluisterde ze met een glimlach: ‘Hallo, mijn meisje”

Voor de medewerkers van Marken Haven is het een vertrouwd gezicht; twee uiterst aaibare hondjes, die rustig liggen te slapen in de activiteitenruimte. Activiteitenbegeleiders Chantal en Astrid nemen hun honden Lynn en Roos regelmatig mee naar het werk. Onder toeziend oog van beide hondendames vertellen Astrid en Chantal hoe dat zo gekomen is.

Een aantal jaar geleden werd binnen Atlant voor medewerkers met een hond de cursus dierbegeleider van Pets4Care georganiseerd. Tijdens de cursus leerden hondenbezitters om op een verantwoorde manier hun hond in te zetten bij begeleidingstrajecten. Als geen ander weten Chantal en Astrid hoe belangrijk dieren zijn voor het geluk en welzijn van mensen. Zou het niet geweldig zijn als bewoners van een verpleeghuis toch het plezier en de troost van honden kunnen ervaren, vroegen zij zich af. De cursus bood een uitgelezen kans om daarmee aan de slag te gaan.

Sinds Lynn met vlag en wimpel is geslaagd, gaat ze vaak mee naar het werk. Dit jaar was ze zelfs een van de sterren tijdens Atlant Got Talent. Samen met een bewoonsters had ze hard gewerkt aan een spetterende doggydance. Apetrots was de bewoonster, die zonder de vertrouwde aanwezigheid van Lynn waarschijnlijk niet eens op het podium had durven staan.

Roos is dan misschien niet zo’n danser, maar zij heeft een andere troef in de harige hondenpootjes. De hele dag loopt ze met een felgele tennisbal in haar bekje, waarmee ze bewoners uitnodigt om de bal op te pakken en weg te gooien. Roosje houdt dat urenlang vol en niet zonder resultaat; de bewoners worden er vrolijk van en ze krijgen ongemerkt een beetje extra beweging op de koop toe.

Aan het eind van het gesprek deelt Chantal nog een mooie herinnering. Op de kamer van een bewoonster had Lynn een eigen luie stoel, waar ze tot grote vreugde van de bewoonster het liefst de hele dag lag te slapen. Als Chantal avonddienst had, sprong Lynn stiekem bij mevrouw op bed. In de laatste levensfase was ze nauwelijks meer aanspreekbaar, maar als Lynn bij haar in bed kroop, fluisterde ze met een glimlach: ‘Hallo, mijn meisje’. Tot het eind toe heeft Lynn mevrouw gezelschap en troost kunnen bieden.

Het mag duidelijk zijn: of honden van betekenis kunnen zijn in de zorg is voor Chantal en Astrid al lang geen (verwonder)vraag meer.


Verwondering is belangrijk omdat het het startpunt is van ontwikkeling. In deze serie verhalen vertellen Atlant collega’s wat hun verwondering is en wat ze ermee gedaan hebben.